Εσωτερική πολιτική κατάσταση - Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό (μέρος 2ο)

Δημοσιεύτηκε στις: 09, Μαϊ 2018


Διαβάστε επίσης:

Τελευταία άρθρα την ενότητα

» ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΟΥ 6ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

» Παρουσίαση των Θέσεων της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ προς το 6ο Συνέδριο από τον σ. Αντώνη Παπαδόπουλο

» Η εναρκτήρια ομιλία του σ. Πέτρου Κουφοβασίλη στο 6ο Συνέδριο

» Χαιρετισμός του ΚΚΕ(μ-λ) στην εναρκτήρια εκδήλωση του 6ου συνεδρίου του Μ-Λ ΚΚΕ

» Ολοκληρώθηκε το 6ο Συνέδριο του Μ-Λ ΚΚΕ

» Τα άμεσα πολιτικά μας καθήκοντα - Για την ειρηνική και σταθερή επίλυση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων (μέρος ΙΙ)

» Τα άμεσα πολιτικά μας καθήκοντα - Να δυναμώσουμε το μέτωπο απόκρουσης της αντιλαϊκής πολιτικής(μέρος Ι)

» Εκδηλώσεις του Μ-Λ ΚΚΕ το επόμενο τριήμερο

» Εσωτερική πολιτική κατάσταση - Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό (μέρος 2ο)

» Εσωτερική πολιτική κατάσταση - Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό(μέρος 1ο)

Η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ σε βαθιά κρίση, αναζητά ρόλο συμπληρωματικής δύναμης σε αντιλαϊκές κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ

17. Η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα διέρχεται βαθιά κρίση τα τελευταία μνημονιακά χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ, μετά την πολύχρονη κυρίαρχη θέση του στο αστικό πολιτικό σύστημα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, κατέρρευσε μετά τις εκλογές του 2012, έχοντας εισαγάγει και ταυτιστεί με τη μνημονιακή επέλαση.

Η αποσύνθεση, οι αποχωρήσεις, οι μεταγραφές, οι διασπάσεις, ο συνωστισμός επίδοξων αρχηγών, κομμάτων και κομματιδίων, αποτυπώνουν τη σημερινή κατάσταση. Τον χώρο κατέλαβε και εκφράζει, ουσιαστικά το διάστημα αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απολαμβάνει ακόμη την εύνοια των ισχυρών λόγω της ικανότητάς του να ευνουχίζει τη λαϊκή ριζοσπαστικοποίηση.

 

Τώρα, με τη βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος να επιτείνεται και την πολιτική ρευστότητα να κυριαρχούν, κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμώνεται και η ΝΔ δεν φαίνεται να αποκτά δυναμική αυτοδυναμίας, με πλατιά λαϊκά στρώματα να διαπιστώνουν πως η βασική πολιτική γραμμή των κομμάτων αυτών ταυτίζεται, φουντώνουν οι διεργασίες για τη δημιουργία πολιτικών εφεδρειών.

Η απόπειρα ανασύστασης της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, ύστερα από πολύχρονες και επίμονες προσπάθειες ισχυρών κέντρων εξουσίας, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και αποκρυσταλλώνεται, στην παρούσα φάση, στο υπό συγκρότηση "Κίνημα της Αλλαγής". Έχουν προηγηθεί, χωρίς επιτυχία, η "Κίνηση των 58", η "Ελιά" και η ΔΗΣΥ.

Η τελική κατάληξη και αυτού του εγχειρήματος είναι ένα κρίσιμο και ανοιχτό ζήτημα. Η βαριά σκιά του ΠΑΣΟΚ που αποτελεί την κύρια δύναμη, η αλληλοϋπονόμευση μεταξύ των πολλών φιλόδοξων αρχηγών, η εκρηκτική "συνύπαρξη" αρχηγικών κομμάτων, βάζουν μεγάλα εμπόδια. Μεγαλύτερη εμπλοκή, που θα καθορίσει και την τύχη του "Κινήματος της Αλλαγής", δημιουργεί ο διχασμός των δυνάμεων που το συναπαρτίζουν ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν κληθούν να αποτελέσουν συμπληρωματική δύναμη σε μελλοντικά κυβερνητικά σχήματα.

Το αφήγημα της "ολικής επαναφοράς" της σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο διατυμπανίζουν και στο οποίο προσβλέπουν ισχυροί ρυθμιστές του αστικού πολιτικού σκηνικού, σίγουρα θα έχει περιπετειώδη διαδρομή και αμφίβολη έκβαση.

Το Ποτάμι, έχοντας μπει σε τροχιά συρρίκνωσης μετά από αποχωρήσεις και εσωκομματικές εντάσεις, βρήκε καταφύγιο στο "Κίνημα της Αλλαγής". Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ συνεχίζει να φυλλοροεί και πασχίζει να συντηρηθεί προσφεύγοντας στην πατριδοκαπηλία και τις εθνικιστικές εξάρσεις με το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ περνά από τον δεξιό στον «αριστερό» οππορτουνισμό – ρεβιζιονισμό με νεοτροτσκιστικά χαρακτηριστικά

18. Η ηγεσία του ΚΚΕ, γυρίζοντας το ίδιο κάλπικο νόμισμα από την άλλη του όψη, έχει περάσει από τις θέσεις του δεξιού στις θέσεις του "αριστερού" οππορτουνισμού - ρεβιζιονισμού.

Η γραμμή που προβάλλει αναπτύχθηκε σταδιακά, μέσα από πολύχρονα κοιλοπονήματα, μεθοδεύσεις και διαδοχικά αναπαραγόμενες εσωτερικές κρίσεις, και κυριάρχησε παίρνοντας την πιο ολοκληρωμένη της μορφή στα τελευταία συνέδρια του ΚΚΕ (από το 18ο έως το 20ό). Συνδυάζοντας έναν αγιάτρευτο ρεφορμισμό μ' έναν όψιμο όσο και κραυγαλέο "αντικαπιταλισμό" και ιδιαίτερα νεκρανασταίνοντας και υιοθετώντας αναδρομικά τροτσκιστικές θέσεις και αντιλήψεις, η γραμμή του ΚΚΕ έρχεται να συγκαλύψει πίσω από την επαναστατική λογοκοπία, τη χρεοκοπία της ρεβιζιονιστικής του πολιτικής, αλλά το μόνο που τελικά μπορεί έτσι να εξασφαλίσει είναι η αναπαραγωγή των ίδιων και χειρότερων αδιεξόδων της.

Αν και κατά τα λεγόμενα των καθοδηγητών του ΚΚΕ οι θέσεις που προβάλλουν στηρίζονται σε πολύχρονες και επίπονες "επιστημονικές έρευνες", το προϊόν των ερευνών τους είναι η πλήρης παραμόρφωση και στην ουσία απόρριψη (απ' τα αριστερά!) της λενινιστικής θεωρίας για τον ιμπεριαλισμό, αλλά και η γενικευμένη, τροτσκιστικού τύπου, αναθεώρηση και οππορτουνιστική ανασκευή όλης της ιστορίας του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.

Σύμφωνα με τις θέσεις που προβάλλει η ηγεσία του ΚΚΕ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και σε οποιαδήποτε χώρα ή περιοχή του πλανήτη, η επανάσταση θα είναι παντού σοσιαλιστική και δεν νοείται γι’ αυτούς καμία άλλη "στρατηγική" εξόν απ' τη στρατηγική της άμεσης σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, αυτοπαρουσιάζονται σαν ειδήμονες της "στρατηγικής", και με βάση τις νέες θεωρίες τους, που εκμηδενίζουν τη σημασία εφαρμογής μιας σωστής τακτικής για τη συγκέντρωση των απαραίτητων για την επανάσταση δυνάμεων, απορρίπτουν σα λαθεμένη τη "στρατηγική" όλου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος από γεννήσεώς του. Απορρίπτουν τη γενική γραμμή της Τρίτης Διεθνούς, το Πρόγραμμα του 6ου Συνεδρίου της το 1928, τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της το 1935 και τη γραμμή των αντιφασιστικών μετώπων, τις θέσεις του Στάλιν για το χαρακτήρα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και όχι μόνο, κ.ο.κ.

Σ' ένα τέτοιο προκατασκευασμένο πλαίσιο λαθολογίας για όλο το παρελθόν του κινήματος, όπου η "στρατηγική" ήταν λαθεμένη και όπου, σύμφωνα με τις τωρινές θεωρίες του ΚΚΕ, η μία παρέκκλιση διαδεχόταν την άλλη, εντάσσουν και την τωρινή κριτική τους για την "οππορτουνιστκή στροφή" του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, συσκοτίζοντας και υποβαθμίζοντας την πραγματική σημασία της αναρρίχησης και κυριαρχίας του ρεβιζιονισμού, που άνοιξε το δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση και αποτέλεσε την αρχή του τέλους της Σοβιετικής Ένωσης.

Όμοια εξωραΐζουν την πραξικοπηματική, αντιδιεθνιστική και αντικαταστατική "6η Ολομέλεια" του ΚΚΕ, που επέβαλε με την ξένη επέμβαση τη γραμμή του χρουστσιωφικού ρεβιζιονισμού, και εγκαθίδρυσε στην ηγεσία του ΚΚΕ πρόθυμους να υπακούουν και να εφαρμόσουν τη γραμμή αυτή, σηματοδοτώντας τη μετατροπή του επαναστατικού ΚΚΕ σ' ένα οππορτουνιστικό - ρεφορμιστικό κόμμα.

Η πολιτική του ΚΚΕ μπορεί τώρα να άλλαξε πρόσοψη, προβάλλοντας απογειωμένες από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα ψευτοθεωρίες, αλλά στην πράξη δεν μπορεί με τίποτα να σηκωθεί πάνω απ' το έδαφος και το οππορτουνιστικό τέλμα στο οποίο εκτράφηκε και γαλουχήθηκε μετά το '56.

Αυτό εξάλλου επιβεβαιώνει και η σχετική "Διακήρυξη" που εξέδωσαν για τα "100 χρόνια" από την ίδρυση του ΚΚΕ, όπου δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να καπηλεύονται, να ανασκευάζουν και να πλαστογραφούν την ένδοξη ιστορία του επαναστατικού ΚΚΕ, με βάση τις θέσεις του τροτσκισμού και άλλων παλιών και νέων αντιλενινιστικών ρευμάτων, που οι ηγέτες του σημερινού ΚΚΕ τις έχουν κάνει σημαία τους.

Οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, στα πλαίσια των θεωριών τους που διαστρεβλώνουν τον λενινισμό, έχουν, εδώ και χρόνια, αναγορεύσει την Ελλάδα σε "ιμπεριαλισμό", ενώ αρνούνται, απορρίπτουν και δυσφημούν τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, με το σαθρό και ανιστόρητο επιχείρημα ότι θέτει την εργατική τάξη κάτω από "ξένη σημαία"!

Συγκαλύπτοντας από τις θέσεις ενός κούφιου αντικαπιταλισμού τη βαθιά και ολόπλευρη εξάρτηση της Ελλάδας, εξωραΐζουν στην πράξη την υπάρχουσα αντιλαϊκή εξουσία και συμβάλλουν όχι στην ανατροπή, αλλά στην εδραίωσή της. Συκοφαντώντας τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, φυγομαχούν "επαναστατικά" και εκχωρούν το καίριο πεδίο αυτού του αγώνα στους εθνοκάπηλους και πατριδέμπορους.

Ταυτόχρονα στενεύουν σεχταριστικά την πάλη για τα λαϊκά δικαιώματα και απορρίπτουν στην ουσία την πολιτική πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες στο έδαφος του καπιταλισμού. Έχοντας εξαλείψει από το "επαναστατικό" τους λεξιλόγιο τη λέξη δημοκρατία, προβάλλουν μία κατεύθυνση, ανάλογη με αυτήν που με δριμύτητα επέκρινε και καταπολέμησε ο Λένιν σαν γελοιογραφία του μαρξισμού και "ιμπεριαλιστικό οικονομισμό".

Η γραμμή του ΚΚΕ, αδυνατεί να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες των λαϊκών μαζών και να δώσει ώθηση στους μαζικούς αγώνες. Αντί να συγκεντρώνει, απομακρύνει λαϊκές δυνάμεις, αντί να υποβοηθά, να ενοποιεί και να ανυψώνει, κατακερματίζει τους αγώνες των λαϊκών μαζών και ματαιώνει την προοπτική τους.

Ιδιαίτερη σημασία έχει στις συνθήκες αυτές η πρακτική τους στο εργατοϋπαλληλικό συνδικαλιστικό κίνημα, η οικτρή, δήθεν επαναστατική, χωριστική δράση και αντίληψη που καλλιεργούν, η κομματική περιχαράκωση και τα διασπαστικά όσο και αποτυχημένα εγχειρήματα του ΠΑΜΕ σε σειρά σωματείων, η στάση τους απέναντι σε κάθε κινητοποίηση που δεν διοργανώνεται από τους ίδιους.

Με μία τέτοια γραμμή αντί να προωθούν, όπως διακηρύσσουν, την υπόθεση του σοσιαλισμού, τη δυσφημούν. Αυτό, σφραγίζει ήδη πολύ καθαρά το περιεχόμενο της πολιτικής του ΚΚΕ, για το οποίο δεν έχουν κανένα λόγο αληθινά να ανησυχούν οι κυρίαρχες τάξεις.

Η ΛΑΕ αναπαράγει τις ρεφορμιστικές διακηρύξεις και αυταπάτες του «αντιμνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ

19.Οι βασικές θέσεις που προβάλλει ο ηγετικός πυρήνας της ΛΑΕ, αναπαράγουν τις ρεφορμιστικές θέσεις και τις "αντιμνημονιακές”, διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, στις οποίες μένουν υποτίθεται προσηλωμένοι, σαν ο ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος εκφραστής τους.

Οι ηγέτες της ΛΑΕ εδέησαν να διαχωριστούν από τον ΣΥΡΙΖΑ και να συγκροτήσουν τον ξεχωριστό φορέα τους, αφού προηγούμενα, όπως είναι γνωστό, στήριξαν και υπηρέτησαν από κορυφαίες υπουργικές θέσεις την κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εξωραΐζοντας και συγκαλύπτοντας το αντιλαϊκό της περιεχόμενο ως την τελευταία φάση της υπογραφής από τον Τσίπρα του 3ου βάρβαρου μνημονίου.

Η ΛΑΕ, αφού έμεινε εκτός κοινοβουλίου ύστερα από τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 (όπως εξάλλου και η "Πλεύση Ελευθερίας" της πρώην Προέδρου της Βουλής με την οποία δεν μπόρεσαν να τα βρουν), έκανε έκτοτε κάθε προσπάθεια για να δημιουργήσει προϋποθέσεις επιστροφής στη Βουλή. Στο διάστημα που μεσολάβησε κατάφερε να ενσωματώσει, πρακτικά, κάποιες ομάδες του "αντικαπιταλιστικού" χώρου που συστεγάζονταν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και προσβλέπει να βρει κι άλλους, καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που επιζητούν συνεργασία με τη ΛΑΕ, όπως μαρτυρούν και τα

τεκταινόμενα στο ΝΑΡ. Αν και οι μικροκομματικοί ηγεμονισμοί θέτουν σ' αυτό εμπόδια, έδαφος για μία τέτοια συνεργασία αποτελούν τα κοινά στην ουσία "μεταβατικά προγράμματά" τους, που ανεξάρτητα από το πώς τα ξαναβαφτίζουν και από πόσες κούφιες αντικαπιταλιστικές ανατροπές τα συνοδεύουν, περιέχουν κοινούς βασικούς ρεφορμιστικούς στόχους, όπως "διαγραφή του χρέους", "εθνικοποιήσεις- κοινωνικοποιήσεις τραπεζών", "κοινωνικός έλεγχος", στα πλαίσια όλα αυτά του καπιταλιστικού συστήματος.

Η ΛΑΕ, επαναλαμβάνοντας, σχεδόν ατόφιο, το ψευδώνυμο ριζοσπαστικό όσο και απατηλό ρεφορμιστικό πρόγραμμα του "αντιμνημονιακού" ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να βρει ακροατήριο, επιδίδεται τώρα σε θορυβώδεις δραστηριότητες, όπως κάνουν ιδιαίτερα με τους πλειστηριασμούς, ενώ προσαρμοζόμενη σε δημοσκοπικά ευρήματα και κάτω από την αστική πίεση που τους χαρακτήριζε "κόμμα της δραχμής", έχουν χαμηλώσει κι άλλο τους τόνους σχετικά με την ΕΕ, την ΟΝΕ και το ευρώ.

Η πολιτική που προβάλλει και εφαρμόζει η ΛΑΕ, σπέρνοντας αυταπάτες και εγκλωβίζοντας δυνάμεις σε μία προδιαγεγραμμένη πορεία με γνωστή κατάληξη, αποτελεί παραλλαγή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, καλυμμένη με πληθωρική καταγγελιολογία και αριστερή "ριζοσπαστική" φρασεολογία.

Με μια ακατάσχετη αντικαπιταλιστική φλυαρία επενδύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ρεφορμιστικό «μεταβατικό» της πρόγραμμα

20. Η γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνοψίστηκε, την προηγούμενη περίοδο, σ' ένα "μεταβατικό" πρόγραμμα, ουράς στα αστικά ιδεολογήματα και "κινηματικής" υπεκφυγής από τα πραγματικά προβλήματα, σκεπασμένο με μία πομπώδη αντικαπιταλιστική φρασεολογία. Προβάλλοντας την ιδέα της “παναριστεράς”, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενίσχυσε και συνέβαλε στη διάδοση των αναρίθμητων αυταπατών εξωραϊσμού και συγκάλυψης της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις της στην πράξη έγιναν νεροκουβαλητές του ΣΥΡΙΖΑ όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, στήριξαν πολύμορφα την κυβερνητική του πολιτική και έδρασαν σαν συμπληρωματική του δύναμη, ως την πλήρη υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην μπαγκέτα των ιμπεριαλιστών δανειστών.

Αν και το "μεταβατικό" πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρεοκόπησε, οι ετερόκλητες δυνάμεις της δεν έπαψαν να το υποστηρίζουν και να επιμένουν σ' αυτό, κάνοντας διάφορα επιμέρους μπαλώματα. Καθώς το πρόγραμμα αυτό, στην ουσία, πολύ λίγο διαφέρει από το αντίστοιχο της ΛΑΕ, με την οποία αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, άλλες από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στράφηκαν προς τη ΛΑΕ, ενώ άλλες βλέπουν εξίσου κοντά στις αντιλήψεις και τις θέσεις τους, το ΚΚΕ.

Ενώ ήδη ορισμένοι μετακόμιζαν στη ΛΑΕ, οι αχαρακτήριστες και ασύμβατες με την Αριστερά αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις που ξέσπασαν πριν από έναν περίπου χρόνο σε σχήματα της ΕΑΑΚ, κατέδειξαν πως βρίσκονται σε εξέλιξη υπόγειες και φανερές αποσυνθετικές διεργασίες γενικότερα στο χώρο αυτό.

Στην πραγματικότητα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται τώρα στον αστερισμό μιας κρίσης, που αντανακλά ιδιαίτερα την εσωτερική κατάσταση του ΝΑΡ, κύριας συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία πιστοποιεί τα αδιέξοδα της γραμμής του. Το ΝΑΡ (που με απόφαση προηγούμενου συνεδρίου του φέρει πλέον στον τίτλο του την προσθήκη "για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση") αντιμέτωπο με την κρίση, τον κατακερματισμό και τα εντεινόμενα αδιέξοδα της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του, βάλθηκε όχι να διορθώσει, αλλά να συγκαλύψει με στρουθοκαμηλισμό τις λαθεμένες αντιλήψεις και να ξεπεράσει τα προβλήματα που αποσυνθέτουν τις γραμμές του με άλματα στο κενό, κλιμακώνοντας στο έπακρο την "αντικαπιταλιστική" λογοκοπία και βάζοντας για άμεση προώθηση τη συγκρότηση κόμματος της "αντικαπιταλιστικής επανάστασης" και της "Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης".

Σε μία τέτοια βάση προαναγγέλλουν τώρα την "ανασυγκρότηση και το μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ενιαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο με επαναστατική κατεύθυνση και κομμουνιστική ηγεμονία". Θα δούμε ποια θα είναι η κατάληξη της νέας αυτής αντικαπιταλιστικής φούσκας, που το μόνο σταθερό της βάθρο είναι η αντίθεσή τους στον αγώνα κατά της εξάρτησης, η θεωρία τους για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα (στην οποία κατά τα άλλα λογοκοπούν ότι υπάρχει "κατοχή"!), η " ολοκληρωτική" τους διαστρέβλωση του λενινισμού, o αντισταλινισμός.

Προϋπόθεση για να προσφέρει στο κίνημα ένα σημαντικό αγωνιστικό δυναμικό που δραστηριοποιείται στα πλαίσια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, είναι η σταθερή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση στις λαθεμένες και επιζήμιες θέσεις και αντιλήψεις που κυριαρχούν σ' αυτόν το χώρο.

Εχθρικό ιδεολογικό ρεύμα απέναντι στην οργανωμένη λαϊκή πάλη και το επαναστατικό κίνημα ο αναρχισμός

21. Αποφασιστικά πρέπει να συνεχίσουμε την ιδεολογική πάλη ενάντια στον αναρχισμό και τις διάφορες "αναρχοαυτόνομες" παραλλαγές του, που αποτελούν αντίπαλα και εχθρικά ρεύματα προς το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Να ξεσκεπάσουμε τις αναρχικές και "αντιεξουσιαστικές" διαλυτικές ιδέες και αντιλήψεις που καλλιεργούν το μηδενισμό και την άρνηση της οργανωμένης πολιτικής πάλης, διαδίδοντας τον μικροαστικό ατομικισμό και τις αντικομματικές ιδέες, ιδιαίτερα στο χώρο της νεολαίας. Και, ταυτόχρονα, να καταγγείλουμε αποφασιστικά τις προβοκατόρικες δραστηριότητες τυφλής βίας που στρέφονται ενάντια στην αναπτυσσόμενη πάλη του λαού και προσφέρουν άλλοθι στην κυβέρνηση για την εξαπόλυση των πιο άγριων αστυνομικών επιθέσεων καταστολής των λαϊκών αγώνων και τρομοκράτησης του λαού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπονομευτικού ρόλου εναντίον του λαϊκού κινήματος, αποτέλεσε τους τελευταίους μήνες η προβοκάτσια μιας δράκας αναρχικών που κατέλαβαν τον χώρο του Πολυτεχνείου, θέλοντας να ματαιώσουν τις τριήμερες εκδηλώσεις για την ιστορική επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κάνοντας, για πρώτη φορά, ακριβώς αυτό που επιδίωκε μάταια εδώ και τεσσερισήμισι δεκαετίες η ντόπια αντίδραση και τα ξένα αφεντικά της.

Χαρακτηριστική επίσης, αν και διαφορετικής ποιότητας και σημασίας, είναι η τυχοδιωκτική δράση ορισμένων επίδοξων Ζορό, όπως του καλούμενου "Ρουβίκωνα", που η αντίδραση και τα ελεγχόμενα από αυτήν ΜΜΕ την υπερπροβάλλει για λόγους προφανείς, την αξιοποιεί συστηματικά και τη χρησιμοποιεί σαν βολικό άλλοθι για την κλιμάκωση της αστυνομοκρατίας και της κατασταλτικής δράσης των μηχανισμών του αστικού κράτους, για την εμπέδωση του δόγματος της "μηδενικής ανοχής", της "τάξης" και της "ασφάλειας”.


6ο Συνέδριο Μ-Λ ΚΚΕ


Μακρόνησος 1947 - 2017